Line-up

‘Jij moet een boek schrijven. Een roman. Ik weet dat je dat in je hebt’, zei de man. Ik keek hem aan en zuchtte. ‘Ik kan geen boek schrijven’, zei ik voor de veertigste keer die dag, ‘dat is niet mijn ding’.

Het decor was Live8. Saint Bob vertelde dat iedere drie seconden een kind de hongerdood stierf. De donkere boodschap maakte het nog zonniger. Overcompensatie van God. Eerlijk gezegd waren we er voor de Pink Floyd-reünie. Onze gezamenlijke passie. We dronken wat, we ontmoetten wat mensen. Hij is niet zomaar iemand. Hij is een media-icoon.

‘Jawel. Schrijf jij dat kloteboek nou maar, dan lees ik het en als ik het de moeite waard vind, zorg ik dat het wordt uitgegeven.’
Pink Floyd stond op het punt van beginnen.‘Ik maak wel een plaat voor je’, zei ik.
Nu was het zijn beurt om te zuchten. ‘Ook goed’, zei hij. ‘Luister ik naar jouw muziek. 't Is toch rotzooi.’

‘Het is geen rotzooi’, zei de man. Het was drie maanden later en hij had net geluisterd naar een demo van vijf tracks, opgenomen in de slechtste studio van Nederland. We waren in zijn huis, zijn vrouw was al naar bed, doodmoe van de verhalen waarmee ik mijn band aan de man probeerde te brengen.
‘Het is helemaal geen rotzooi. Ik vind het best wel goed eigenlijk. Het heeft iets. Eigenlijk moet je deze nummers opnieuw opnemen, in een echte studio. Als het wordt zoals ik hoop, mag je van mij een plaat maken’.

Nog een paar maanden later zit hij bij ons in de studio te luisteren naar de ingehuurde violiste. Hij heeft kippenvel, zegt hij.
Ik hoop jij ook.