Een paar gasten, wat ideeën, wat gitaren, een bas, een piano. Geen drums in de traditionele zin, maar gestomp, gestamp, geklap en geklop, broekspijpen en spaarpotten.

Achteraf was het een logische stap. Een energieslurpende studio-ervaring, muziekmaken wordt steeds meer werken, een lange, moeizame weg van een goed idee tot een voltooid liedje. Ja, dat dat een reactie uitlokt is hartstikke logisch. Achteraf.

Het proces moest korter, directer. Inspiratie meteen omgezet in iets tastbaars. Het kan, in dit tijdperk van de homerecordings. De eerste dag leverde drie veelbelovende tracks op. Binnen de kortste keren was er een album.

Het is nauwelijks van belang welk twee leden van Parson Brown schuilgaan achter All of Us Waving Our Arms. De muziek is belangrijker. Belangrijker ook dan traditionele songstructuren, belangrijker dan wie precies wat speelde en met welk idee kwam. Het is wat het is.

Binnenkort het volledige album. Voorlopig moet je het doen met www.myspace.com/allofuswavingourarms.